Capitòl XII - De la constància

• E lo jòc de la constància consist principalament d'endurar valentament los desavenis qu'an pas de remèdis
• Vesètz aici clarament e plenament l'edat del savi estoïc " Son èime demora inflexible, sas lagremas gotan de bada"

Capitòl XI - De las Prediccions

• Tant aimariái mai reglar mos afars amb l’ajuda dels dats que per aquels pantais
• Mas i an d’interès, perque a-n-aquela parladura fosca, ambigua e fantastica dels téxtes profetics, lors autors balhan pas cap de sens clar, pr’amor que la posteritat pòsca i aplicar lo que li agradarà

Capitòl X - Del parlar lèst e tardiu

• Me teni pas ben en ma possession e disposicion : l’azard i a mai de drech que ieu, l’escasença, la companhiá, la brandida de ma votz ela meteissa, tira mai de mon èime, que non pas i troba quand la sonda e me’n servi devèrs ieu
• Aquò m’arriba tanben, que me trobe pas ont me cerci : e me trobi mai per rencontra, que per l’inquisicion de mon èime

Capitòl IX - Dels messorguièrs

• De vertat la mentida es un marrit vici. Sèm pas qu’òmes e nos tenon los uns e los autres que per la paraula
• Se coma la vertat, la mentida aviá pas qu’una cara, nos entendriam melhor ambe ela : perque prendriam per segur lo contrari de çò que diriá lo messorguièr. Mas lo revèrs de la vertat a cent mila caras e un camp indefinit. Los Pitagorencs fan lo ben segur e finit, lo mal infinit e malsegur

Capitòl VIII - De l’òci

• L’arma qu’a pas ges de tòca demostrada, se perd : que coma òm ditz, aquò’s essèr enlòc, que d’essèr pertot

Capitòl VII - Que l’intencion jutja nos accions

• Me gardarai, se o pòdi, que ma mòrt diga quicòm que ma vida n’aja primièrament dicha e apèrtament

Capitòl V - Se lo cap d’una plaça assetjada deu sortir per parlamentar

• Me fisi facilament a la bona fe d’autrú: mas mal facilament o farai alara que deuriái a pensar de l’aver fach puslèu per desespèr e fauta de còr que per franquesa e fisança de sa leialtat.

Capitòl IV - Cossi l’arma descarga sos afogàments sus d’objèctes falses, quand los vertadièrs li mancan

• Tant coma per rendre una vista agradiva, cal pas que siá perduda e alunhada dins l’ersa de l’air, mas qu’aja una mòta per la sostener a distança rasonabla, çò-meteis sembla que l’arma desbrandada e esmoguda se perde en ela-meteissa, se òm li balha pas cap d’arrapada : cal totjorn li balhar quicòm ont s’acale e s’aguse
• Direm pas jamai pron d’injurias cap als desreglaments de nòstre èime

Capitòl III - Nos aclinaments se’n caminan en delà de nosautres

• Sèm jamai en çò nòstre, sèm totjorn en delà. La paur, lo desir, l’esperença nos fan prene vam cap a l’avenidor : e nos desrauban lo sentiment e la consideracion de çò que es, per nos amusar de çò que serà, e mai quand serem pas mai.
• Fa ton prètzfach e coneis-te

Capitòl II : Del tristum

• Soi dels mai exempt d’aquel afògament, e ni non l’aimi ni non l’estima : encara que lo mond aja entrepres, coma a prètzfach, de l’onorar de favor particuliara. Ne vestison la sapiénça, la vertut, la conciença. Nèci e marrit ornament.

Capitòl I : Per biais divèrs òm arriba a meteissa fin

• Lo mai acostumat biais d’amolir los còrs dels qu’avèm ofensats, quand la venjança dins la man nos tenon a lor mercés, es de los esmòver per aclinament, a compatiment e a pietat : pr’aquò la bravejada, la constança e la resolucion, mejans tots de revèrs, an de vegadas servit lo meteis efièch.

• Solide es un subjèct mervelhosament van, divèrs e ondejant que l’òme : es malaisit d’i concebre jutjament constant e unifòrme