Capitòl III - Nos aclinaments se’n caminan en delà de nosautres

• Sèm jamai en çò nòstre, sèm totjorn en delà. La paur, lo desir, l’esperença nos fan prene vam cap a l’avenidor : e nos desrauban lo sentiment e la consideracion de çò que es, per nos amusar de çò que serà, e mai quand serem pas mai.
• Fa ton prètzfach e coneis-te

Capitòl II : Del tristum

• Soi dels mai exempt d’aquel afògament, e ni non l’aimi ni non l’estima : encara que lo mond aja entrepres, coma a prètzfach, de l’onorar de favor particuliara. Ne vestison la sapiénça, la vertut, la conciença. Nèci e marrit ornament.

Capitòl I : Per biais divèrs òm arriba a meteissa fin

• Lo mai acostumat biais d’amolir los còrs dels qu’avèm ofensats, quand la venjança dins la man nos tenon a lor mercés, es de los esmòver per aclinament, a compatiment e a pietat : pr’aquò la bravejada, la constança e la resolucion, mejans tots de revèrs, an de vegadas servit lo meteis efièch.

• Solide es un subjèct mervelhosament van, divèrs e ondejant que l’òme : es malaisit d’i concebre jutjament constant e unifòrme